未送信の下書き

เสียงแจ้งเตือนที่คิดว่าลบไปแล้ว ยังดังก้องอยู่ในก้นบึ้งของหู ในความมืดของหน้าจอล็อก มีแต่ฉันที่สะท้อนอยู่ พิมพ์ว่านี่ แล้วก็ลบทิ้ง วนซ้ำไปมา ข้อความร่างที่ยังไม่ได้ส่ง กำลังหายใจอยู่ ระบบเงียบเสียงของการแข็งใจ ค่ำคืนที่ปลดออกไม่ได้ มีแต่ปลายนิ้ว ที่ซื่อตรงต่อความรู้สึก คำพูดที่ยังไม่ได้ส่งไป ค้างอยู่ในก้นลำคอ คลายออกไม่ได้ ข้อความร่างที่ยังไม่ได้ส่ง ลบไม่ลง ลบไม่ลง ทั้งที่ตัดสินใจไปแล้วแท้ๆ ก็ยังปิดหน้านี้ไม่ลง กลิ่นอายของความรักที่หลงเหลือ ยังเรียกหาฉันอยู่ เสียงหัวเราะของเพื่อนๆ วางมันไว้ที่ไกลๆ ไฟตามถนนระหว่างทางกลับ ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน บอกตัวเองว่าไม่เป็นไรแล้ว แต่ลำดับของน้ำตา กลับรักษาเอาไว้ไม่ได้ บรรทัดสุดท้าย ยังเขียนไม่ได้ มากกว่าคำว่าลาก่อน คำว่าขอบคุณยิ่งเจ็บปวด หลักฐานว่าเคยรัก ยังลบไม่ลงอยู่อย่างนั้น คำพูดที่ยังไม่ได้ส่งไป ค้างอยู่ในก้นบึ้งของอก คลายออกไม่ได้ ข้อความร่างที่ยังไม่ได้ส่ง นอนไม่หลับ นอนไม่หลับ พอถึงพรุ่งนี้ มันจะจางลงสักหน่อยไหมนะ กลิ่นอายของความรักที่หลงเหลือ ยังเรียกหาฉันอยู่ จะไม่ส่งแล้ว ถึงอย่างนั้นก็เคยรัก