De ochtend dat ik korte mouwen aantrok
Lange mouwen slapen in de kast
Van het seizoen met jou
is de vorm er nog steeds
Elke keer als ik ze opvouw
een zachte zucht

Zelfs als ik eraan terugdenk
is het niet genoeg
om te huilen, maar plotseling
haal ik dieper adem

RefreinEen dankjewel meegevend aan de wind
loop ik door de stad in korte mouwen
Ik ben het niet vergeten,
maar ik ben niet meer verstrikt
Het seizoen dat we met z'n tweeën waren
neem ik zachtjes met me mee

Ik loop langs de gemakswinkel
We stopten hier vroeger samen
Zonder naar binnen te gaan
loop ik rechtdoor naar het stoplicht
Mijn eigen wandeltempo
is langzaam teruggekeerd

Dezelfde stad, en toch
ziet ze er een beetje anders uit
Het avondlicht
kleurt langzaam alles in

RefreinEen dankjewel meegevend aan de wind
loop ik door de stad in korte mouwen
Ik ben het niet vergeten,
maar ik ben niet meer verstrikt
Het seizoen dat we met z'n tweeën waren
neem ik zachtjes met me mee

Tijd die niet uit woorden bestond
was er tussen ons
Ik wil er geen leugen van maken
gewoon als een dankjewel

Een dankjewel meegevend aan de wind
loop ik door de stad in korte mouwen
Ik vergeet het niet,
maar ik sta niet meer stil
Het seizoen dat we met z'n tweeën waren
maak ik zachtjes los
Als we elkaar ooit nog passeren,
wil ik iemand zijn die kan glimlachen