Poranek, w którym ubrałam krótki rękaw
Długie rękawy śpią w szafie
Pora roku spędzona z tobą
wciąż zachowuje tam swój kształt
Za każdym razem, gdy je składam,
ciche, miękkie westchnienie

Nawet gdy powracają wspomnienia,
to nie na tyle, by zapłakać,
ale nagle, niespodziewanie
mój oddech staje się głębszy

RefrenPosyłając „dziękuję” z wiatrem
idę przez miasto w krótkich rękawkach
Nie zapomniałam,
ale nie jestem już w to zaplątana
Porę roku, w której byliśmy we dwoje,
delikatnie zabieram ze sobą

Przechodzę przed sklepem całodobowym
Dawniej wstępowaliśmy tu razem
Nie wchodząc do środka,
idę prosto do świateł
Moje własne tempo marszu
powoli do mnie powróciło

Choć to wciąż to samo miasto,
wygląda odrobinę inaczej
Wieczorne światło
powoli wszystko barwi

RefrenPosyłając „dziękuję” z wiatrem
idę przez miasto w krótkich rękawkach
Nie zapomniałam,
ale nie jestem już w to zaplątana
Porę roku, w której byliśmy we dwoje,
delikatnie zabieram ze sobą

Czas, który wykraczał poza słowa,
istniał między nami
Nie chcę obracać go w kłamstwo,
niech pozostanie jako „dziękuję”

Posyłając „dziękuję” z wiatrem
idę przez miasto w krótkich rękawkach
Wciąż pamiętam,
ale już nie stoję w miejscu
Porę roku, w której byliśmy we dwoje,
miękko rozwiązuję
Gdy pewnego dnia się miniemy,
chcę być tą, która potrafi się uśmiechnąć