Het is mijn vaste plek, en toch
Is het alleen naast jou gewichtloos
Ik wil praten maar mijn stem weigert
Alleen mijn lippen bewegen zinloos
Telkens als de punt van je pen beweegt
Begint mijn hart te trillen
Hoe dichterbij, hoe verder het voelt
En verberg ik me achter een glimlach

Een façade als een ruimtepak,
Dat trek ik elke ochtend aan
Eén enkel woord zou al genoeg zijn,
Maar ik ben nog steeds bang

RefreinZo dichtbij maar toch zo ver, het is oneerlijk
De plek naast me is het heelal
Ik wil tegen je praten maar ik kan het niet
De plek naast me is het heelal
Mijn vingertoppen lijken je net te kunnen raken
Maar als ik je aanraak, breekt het misschien
Precies op het moment dat jij lacht
Staat mijn tijd stil

Het geluid van een omslaande schoolboekpagina,
Alleen daardoor gaat mijn hart al sneller lopen
Net als de witte kruimels van een gum,
Lach ik stilletjes zodat het niet opvalt
Als we elkaar per ongeluk aankijken,
Kom ik ineens zuurstof tekort
Verborgen in het geklets van iedereen,
Weerklinkt alleen jouw naam

Een klein beetje meer dan gisteren,
Als ik iets dichterbij kan komen, is dat genoeg
Vanaf de rand van het heelal
Gooi ik een 'goedemorgen' naar je toe

Zelfs als je antwoord maar zacht is,
Met die stem kan ik weer vliegen
Ik vertrouw op de ik van vandaag
En richt me naar jou

Zo dichtbij maar toch zo ver, het is oneerlijk
De plek naast me is het heelal
Maar met één woord verandert het
De plek naast me is het heelal
In het hoekje van jouw schrift
Wil ik mijn glimlach achterlaten
Zodat de ik van morgen weer kan zeggen
De plek naast me is het heelal