Her zamanki sıram olsa da
Sadece senin yanın yerçekimsiz
Konuşmak istiyorum ama sesim çıkmıyor
Sadece dudaklarım boşa çabalıyor
Kaleminin ucu her hareket ettiğinde
Benim kalbim titriyor
Mesafe ne kadar yakınsa o kadar uzak hissedip
Bir gülümsemenin ardına saklanıyorum

Uzay giysisine benzeyen sahte cesaretimi
Her sabah üzerime giyip geliyorum
Oysa tek bir kelime bile yeterli
Ama hâlâ korkuyorum

NakaratHem yakın hem uzak olması haksızlık
Yanımdaki sıra uzay boşluğu
Seninle konuşmak istiyorum ama yapamıyorum
Yanımdaki sıra uzay boşluğu
Sadece parmak uçlarım ulaşacak gibi
Ama dokunursam kırılacak sanki
Senin güldüğün o anda
Benim zamanım duruyor

Ders kitabının sayfasını çevirme sesin
Sırf bu bile kalbimi hızlandırıyor
Silgi tozunun o beyazlığı gibi
Kimseye belli etmeden gülümsüyorum
Tesadüfen göz göze gelirsek
Oksijenim yetersiz kalıyor
Herkesin sohbetine karışarak
Sadece senin adın yankılanıyor

Dünden sadece biraz daha fazla
Yaklaşabilirsem bu kadarı yeterli
Uzayın bir ucundan
Bir "günaydın" fırlatıyorum

Gelen cevap çok cılız olsa da
O sesle yeniden uçabilirim
Bugünkü kendime inanarak
Senin olduğun yöne doğru

Hem yakın hem uzak olması haksızlık
Yanımdaki sıra uzay boşluğu
Ama tek bir kelimeyle değişir
Yanımdaki sıra uzay boşluğu
Senin defterinin bir köşesine
Kendi gülümsememi bırakmak istiyorum
Yarınki ben yeniden söyleyebilir
Yanımdaki sıra uzay boşluğu