To moje zwykłe miejsce, a jednak
tylko obok ciebie panuje stan nieważkości
Chcę z tobą porozmawiać, ale brakuje mi głosu
tylko moje wargi poruszają się bezgłośnie
Za każdym razem, gdy poruszasz piórem,
moje serce drży
Im bliżej jesteśmy, tym dalej cię czuję
i chowam się za uśmiechem

Tę brawurę, niczym skafander kosmiczny,
zakładam na siebie każdego ranka
Wystarczyłoby tylko jedno słowo,
a ja wciąż się boję

RefrenTak blisko, a tak daleko – to niesprawiedliwe
Miejsce obok mnie to kosmos
Chcę się do ciebie odezwać, lecz nie potrafię
Miejsce obok mnie to kosmos
Wydaje się, że mogłabym cię sięgnąć palcami,
ale gdybym cię dotknęła, wszystko mogłoby pęknąć
W tej chwili, kiedy się uśmiechasz,
mój czas staje w miejscu

Dźwięk przewracanej strony w podręczniku,
tylko to sprawia, że moje serce przyspiesza kroku
Niczym biel okruszków po gumce do mazania,
uśmiecham się tak, by nikt nie zauważył
Jeśli przez przypadek nasze spojrzenia się spotkają,
zaczyna brakować mi tlenu
Wmieszane w gwar rozmów wszystkich dookoła,
wybrzmiewa tylko twoje imię

Odrobinę bardziej niż wczoraj
jeśli zdołam się zbliżyć, to mi wystarczy
Z samego skraju kosmosu
rzucę ci „dzień dobry”

Nawet jeśli twoja odpowiedź będzie cicha,
ten głos pozwoli mi znów polecieć
Ufając dzisiejszej sobie,
kieruję się ku tobie

Tak blisko, a tak daleko – to niesprawiedliwe
Miejsce obok mnie to kosmos
Lecz jedno słowo to zmienia
Miejsce obok mnie to kosmos
W samym kąciku twojego zeszytu
chciałabym zostawić mój uśmiech
Jutrzejsza ja znów będzie mogła powiedzieć:
Miejsce obok mnie to kosmos