Teksty i emocje kryjące się za słowami

O utworze

Poranek po rozstaniu. Budzę się i idę do ciemnej kuchni. Szklanka wody prześlizguje się przez gardło. Coś, co nie chce wyschnąć, wciąż tkwi w mojej piersi. A jednak poranek szuka ciebie u mego boku. Przestrzeń dla dwojga nadal tu jest. Nie potrafiąc zamknąć tego w czasie przeszłym i powiedzieć "kochałam", czuję, jak pokój znów wypełnia się tobą. W drodze powrotnej, po wspólnym śmiechu z przyjaciółmi, gdy zostaję sama, nie mogę wydobyć z siebie głosu. Noc, w którą nie chcę otwierać drzwi własnego pokoju. Palce, które postanowiły "już więcej nie napiszę", znów wybudzają ekran. Gdybym umiała cię znienawidzić, zdołałabym zasnąć, lecz twój głos wciąż mi na to nie pozwala. Głos mówiący "kocham" cichnie, łamie się i rozmywa właśnie tu. Wciąż jestem zbyt samotna, by potrafić szczerze cieszyć się z twojego szczęścia. Tylko dzisiaj mogę jeszcze zapłakać, prawda? Wciąż kochając, trwam w tym poranku.

O utworze

Poranek, w którym ubrałam krótki rękaw; składając długie rękawy śpiące w szafie, nagle wzięłam głębszy oddech. Pora roku, którą spędziłam z tamtą osobą, wciąż tam pozostaje. Ale to nie na tyle, by płakać. Przechodzę przed sklepem całodobowym. To miejsce, do którego dawniej wstępowaliśmy razem, ale teraz do niego nie wchodzę; idę prosto aż do przejścia dla pieszych. To samo miasto, a jednak w wieczornym świetle wygląda odrobinę inaczej. Nie zapomniałam. Porę roku, w której byliśmy we dwoje, delikatnie zabieram ze sobą. Istniał między nami czas wykraczający poza słowa. Nie chcę obracać go w kłamstwo. Pozostawiając to jako "dziękuję", idę przez miasto w krótkich rękawkach. Posyłając "dziękuję" z wiatrem. Gdy pewnego dnia się miniemy, chcę być kimś, kto potrafi się uśmiechnąć. Zakończoną miłość, pozostawiając ją jako "dziękuję", posyłam z wiatrem. Wieczorny wiatr muska mój kark.

O utworze

Zwykła droga do domu. Ty idziesz tylko odrobinę przede mną. Twój krok nie pasuje do mojego. "Gdybyśmy tylko mogli iść obok siebie" – wciąż nie potrafię ci tego powiedzieć. Wieczorne powietrze jest chłodne, a końcówki moich włosów prawie stykają się z twoimi, ale ich nie dotykają. Gdybyś był chłodnym człowiekiem, już dawno odpuściłabym sobie, ale ponieważ jesteś taki dobry, wciąż żywię nadzieję. Chciałabym nazywać nas "my dwoje". Choć wciąż nie potrafię tego zrobić. Tylko tej nocy, ponieważ nie chcę traktować mojego uczucia lekko, czy mogę po cichu prosić, bym została przez ciebie szczerze wybrana? Nocny wiatr popycha mnie w plecy. Dźwięk twoich kroków rozbrzmiewa krok przede mną. Mimo to, wciąż pragnę być u twojego boku.

O utworze

Przed snem, na brzegu łóżka, odwracam telefon ekranem do dołu. Dymek wiadomości, który napisałam i skasowałam, nigdy niewysłany. Noc, gdy mój palec zatrzymuje się na włączniku światła. Zanim zgaszę światło, szepczę w stronę sufitu „kocham cię” tylko ten jeden raz, cichym głosem. Jedna kropla prawdziwych uczuć, których nikt nie usłyszy. Jutro rano znów będę mogła rozmawiać jak zawsze, ze zwyczajną twarzą. Ściszona ballada J-pop opowiadająca o nieodwzajemnionej miłości, w której szczerą można być tylko nocą.

O utworze

W kawiarni zapytano mnie: „Masz kogoś, kto ci się podoba?”. Odpowiedziałam, że nikogo, ale w mojej piersi coś lekko drgnęło. W drodze powrotnej, w oknie pociągu ukazała się jego twarz, a przekonanie, że go nie kocham, powoli zaczęło topnieć. To pogodna piosenka ukazująca radosne zmieszanie na chwilę przed przyznaniem się do bycia zakochaną, kiedy to serce udziela odpowiedzi szybciej niż słowa.

O utworze

W wolny dzień, kiedy się obudziłam, pokój był pełen łagodnego światła. Budzik pozostał wyłączony, moje ciało obudziło się samo, włączyłam pralkę i zaparzyłam kawę. To zwyczajna niedziela, a jednak z jakiegoś powodu poprawiałam włosy przed lustrem. Choć z nikim się nie spotykam. Szampon, który wczoraj wybrałam w drogerii, miał zapach, jakiego mogłaby używać tamta osoba. W przypadku nowego kubka też sięgnęłam po kolor, który tamta osoba lubi. W chwili, gdy to sobie uświadomiłam, moja twarz zalała się gorącem. Ubrania rozwieszone na balkonie kołyszą się, a światło słoneczne rzuca na podłogę okrągłe plamy. Odblokowałam smartfona, prawie wyszukałam imię tamtej osoby, ale zrezygnowałam. Jeszcze nic się nie zaczęło. To był poranek jak każdy inny, a jednak wszystko, co wybierałam, przybrało barwy tamtej osoby. Od piątkowego wieczoru łapię się na tym, że wciąż myślę o tym, kiedy znów się spotkamy. Tym, co mnie przeraża, nie jest to, że zostanę odrzucona, ale że to uczucie mogłoby się zmienić. Ale kiedy spojrzałam w lustro, zobaczyłam siebie, uśmiechającą się łagodniej niż wczoraj. Jeszcze nie nadam temu uczuciu imienia. Wcale nie muszę. W niedzielnych promieniach słońca ten pokój, który barwi się na twój kolor, jest teraz moim ulubionym miejscem.

O utworze

Odkąd się rozstaliśmy, zmieniły się moje relacje z naszymi wspólnymi przyjaciółmi. Co zrobię, jeśli twoje imię padnie w rozmowach wszystkich wokół? Nie chcę słyszeć niczego w stylu "podobno ostatnio dobrze się u niego układa". Dlatego zaczęłam unikać spotkań. Udaję, że nie mam czasu i odrzucam zaproszenia, ale to nie tak, że chcę stracić przyjaciół. Po prostu boję się, że wypłynie temat o tobie; moi przyjaciele nie są niczemu winni, a jednak powoli się od nich oddalam. To rozstanie nie było problemem tylko nas dwojga. Straciłam ukochanego, straciłam nawet czas spędzany z przyjaciółmi, a mój świat powoli staje się coraz ciaśniejszy; zanim zacznę znowu oddychać w miejscu, w którym ciebie nie ma, potrzebuję jeszcze tylko trochę czasu.

O utworze

Wiadomość, która przyszła w środku nocy. Wiadomość od kogoś, kto mi się podoba. Powinnam się cieszyć, a jednak zbyt długo rozmyślam nad odpowiedzią i mam mętlik w głowie. Czy taka odpowiedź będzie w porządku? Czy nie jest zbyt poważna? Albo zbyt błaha? Ile emotikonów będzie w sam raz? Nie ma idealnej odpowiedzi. Nawet jeśli będę się martwić, nie znajdę rozwiązania. Dlatego dzisiejszej nocy idę spać. Zostawię to jutrzejszej sobie. Kiedy nadejdzie ranek, powinnam być trochę spokojniejsza. Nocne rozmyślania stają się zbyt głębokie. To nie jest odkładanie problemu na później, to tylko chronienie samej siebie. Jutrzejsza ja powinna być odrobinę mądrzejsza niż dzisiejsza. Dopóki nie oznaczę jej jako przeczytanej, wciąż mam trochę czasu. Nie muszę się spieszyć. Miłość nigdzie nie ucieknie. Dobranoc, jutrzejsza ja. Liczę na ciebie.

O utworze

Nocna zmiana w sklepie całodobowym. Jestem śpiąca, klientów jest niewielu, a czas płynie wolno. Ale ostatnio, chociaż trochę, znalazłam coś, na co czekam. Jest pewien chłopak, stały klient, który przychodzi każdej nocy o tej samej porze. Zawsze kupuje caffe latte i onigiri. Widziałam już, że nosi ze sobą podręczniki, więc może to uczeń przygotowujący się do egzaminów, albo uczący się do jakiegoś certyfikatu. Kiedy myślę, że tak bardzo się stara, jakoś tak mam ochotę mu kibicować. Nie znam nawet jego imienia i prawie wcale ze sobą nie rozmawiamy. "Zapakować w reklamówkę?" "Nie, dziękuję." To tylko taka wymiana zdań. Ale moment, w którym przy kasie na chwilę spotykają się nasze spojrzenia, sprawia mi radość. "Jak zawsze bardzo dziękuję" - przy tych słowach mój głos trochę drży. Drobna, nieodwzajemniona miłość zrodzona w nocnym sklepie całodobowym. Zastanawiam się, czy jutro też przyjdzie.

O utworze

W zatłoczonym pociągu poczułam delikatny, znajomy zapach. Odwróciłam się, a tam ktoś obcy. Ale miał te same perfumy co ty. Moje serce podskoczyło aż do bólu i zabrakło mi tchu. Wysiadłam na następnej stacji. Chociaż to jeszcze nie był mój cel podróży. Usiadłam na ławce na peronie i spróbowałam uspokoić oddech. Minęło już tyle miesięcy, a jeden zapach potrafi tak mną wstrząsnąć. Wspomnienia są wyryte w zmysłach. Choć myślałam, że zapomniałam, moje ciało wciąż pamięta. W mieście z pewnością jest wielu ludzi, którzy noszą te same perfumy. Czy za każdym razem będę się tak czuć? Czy nadejdzie dzień, kiedy się do tego przyzwyczaję? Nadjeżdża następny pociąg. Wstaję i znów wtapiam się w tłum. Tym razem wsiadłam do środka, wstrzymując oddech. Za każdym razem, gdy czuję ten zapach, przed oczami staje mi twoja twarz. Przeszłość nie chce zniknąć.

O utworze

Zatrzymuję się przed półką ze słodyczami w sklepie całodobowym. Postanowiłam, że powstrzymam się do dnia, w którym cię zobaczę, ale czekolada, ciasteczka, lody... wszystko to wygląda tak pysznie. Moje „ja”, które myśli: „muszę się powstrzymać”, walczy z tym „ja”, które myśli: „chcę to zjeść”. Ale pomyślałam, że tylko dzisiaj mogę dać nagrodę samej sobie, która tak bardzo stara się w miłości. Nie potrzebuję niczyjego pozwolenia. Nie potrzebuję żadnego poczucia winy. Od jutra znów zacznę się starać. Już samo stanie w kolejce do kasy sprawia, że moje serce staje się odrobinę lżejsze. Jedząc coś słodkiego, sama poprawiam sobie nastrój i będę dalej kochać.

O utworze

Wyjścia na strzyżenie stały się czymś, na co czekam z niecierpliwością, a to wszystko zasługa mojego fryzjera. Na początku wybrałam go zupełnym przypadkiem, ale dobrze nam się rozmawiało i nasze gusty się zgadzały, więc nim się zorientowałam, zaczęłam prosić właśnie o niego. Moment, gdy nasze spojrzenia spotykają się w lustrze, opuszki palców dotykające mnie przy myjce, błahe rozmowy zaczynające się od "Co u pani słychać?". Wiem, że traktuje mnie profesjonalnie. Wiem też, że nie jestem dla niego jedyną wyjątkową. Ale kiedy rezerwuję kolejny termin, łapię się na tym, że sprawdzam jego grafik. Szukam u niego wolnego dnia, dostosowuję swoje plany. Nie móc się doczekać, aż odrosną mi włosy – to uczucie, którego nigdy wcześniej nie znałam. To może być miłość, która się nie spełni. Ale sama radość ze strzyżenia włosów sprawia, że każdy dzień wydaje się odrobinę jaśniejszy.

O utworze

Dziś są urodziny mojego byłego chłopaka. Nawet nie zaznaczyłam ich w kalendarzu, a jednak moje ciało pamięta. W zeszłym roku upiekłam ciasto. Nie wyszło mi najlepiej, ale i tak się ucieszyłeś. Razem zdmuchnęliśmy świeczki. W tym roku nie mogę zrobić nic. Otwieram pole wiadomości, zamykam je i znowu otwieram. „Wszystkiego najlepszego” – nie wiedziałam, że te kilka krótkich słów może być tak ciężkich. Jeśli je wyślę, pomyślisz, że wciąż tęsknię. Jeśli nie wyślę, pomyślisz, że jestem obojętna. Ale tak naprawdę to, co sobie pomyślisz, zupełnie się nie liczy; pragnę jedynie życzyć ci szczęścia. Ostatecznie nie wysłałam niczego i data się zmieniła. „Obyś uśmiechał się tam, po drugiej stronie” – wyszeptałam to tylko w głębi serca. Błogosławieństwo, które nie dotrze do nikogo, cicho gaśnie w mojej piersi.

O utworze

W moim mieszkaniu, w którym mieszkam sama, cienkie ściany sprawiają, że dźwięki z sąsiedniego pokoju przenikają do środka. Godzina porannej pobudki, kroki podczas powrotu do domu, odgłosy gotowania, szum wody pod prysznicem. Choć nawet nie znam jego twarzy, w jakiś sposób znam rytm jego życia. Nawet w samotne noce świadomość, że ktoś jest za ścianą, wystarczyła, bym czuła się trochę spokojniejsza. Dnia, gdy w windzie przypadkiem spotkały się nasze spojrzenia, skinął mi głową, a jego twarz wydawała się łagodniejsza, niż myślałam. Gdy tylko poznałam jego twarz, nawet obecność dźwięków wydaje mi się cieplejsza. Jeszcze nie wiem, czy to miłość. Po prostu czuję spokój, wiedząc, że jesteś tuż obok. Chociaż nie znam twojego imienia i nigdy nie rozmawialiśmy, z jakiegoś powodu wciąż o tobie myślę. Gdy słyszę dźwięk drzwi, mimowolnie czuję ulgę, myśląc: „ach, już wrócił”. Ty, tuż za jedną ścianą. Byłoby cudownie, gdyby nadszedł dzień, w którym będziemy mogli porozmawiać. To, że żyjesz tuż obok, wystarczy, bym przestała bać się nocy.

O utworze

Wczoraj wyznałam uczucia osobie, która mi się podobała, i zostałam odrzucona. Płakałam i płakałam, aż zasnęłam z wyczerpania. Budzę się i czuję się fatalnie. Dzisiaj nie chcę się z nikim widzieć. Ale na dzisiaj miałam umówione spotkanie z przyjaciółką. Wahałam się, czy go nie odwołać. Czułam jednak, że jeśli zostanę sama, załamię się jeszcze bardziej. Podniosłam swoje ciężkie ciało, wzięłam prysznic, wybrałam ubranie. Swoje zapłakane oczy ukryłam pod makijażem. Kiedy dotarłam na miejsce spotkania, moja przyjaciółka z uśmiechem pomachała mi ręką. „Co się stało? Wyglądasz na smutną” – zapytała, a ja opowiedziałam jej wszystko. Przyjaciółka wysłuchała mnie w milczeniu. „Tak bardzo się starałaś” – powiedziała. I po tym jednym zdaniu znów prawie się rozpłakałam. Dobrze, że wyszłam. Dobrze, że nie dźwigałam tego sama. Nawet dzień po odrzuceniu zdarzają się chwile, kiedy na twarzy pojawia się uśmiech.

O utworze

W niespodziewanych momentach wymykają mi się twoje powiedzonka. "W sumie nieważne". "Jakoś to będzie". "Tak też może być". Kiedy byliśmy razem, nie zwracałam na to uwagi, ale po rozstaniu zdałam sobie sprawę: zadomowiłeś się we mnie na stałe. Kiedy przyjaciółka zauważyła: "Ostatnio często tak mówisz", zamarłam. Chcę je wymazać, ale nie potrafię. Nawet gdy próbuję zmienić słowa, nim się zorientuję, znów się wymykają. Nawet jeśli ciebie już nie ma, twoje fragmenty wciąż we mnie pozostają. Sama już nie wiem, czy budzi to czułość, czy smutek. Czy z biegiem czasu to wyblaknie? A może przez całe życie będę żyła, pożyczając twoje słowa? Nawet gdy pytam samą siebie w lustrze, nie otrzymuję odpowiedzi. Twoimi słowami szepczę: "W sumie nieważne". W tej samej chwili znów cię wspominam.

O utworze

Wysłałam wiadomość do osoby, którą lubię. Wielokrotnie poprawiałam treść, dostosowałam liczbę emotikonów i w końcu nacisnęłam przycisk „wyślij”. Czas do momentu odczytania wydaje się wiecznością. Za każdym razem, gdy przychodzi powiadomienie, odruchowo sprawdzam telefon w dłoni. Nie, to była inna aplikacja. Nie mogę się skupić na pracy. A w momencie, gdy pojawia się „odczytano”, moje serce podskakuje. Odpowiedź jeszcze nie nadeszła. Ale to przeczytałeś. Moje słowa dotarły do ciebie. Nawet czas oczekiwania na odpowiedź sprawia, że serce bije mi szybciej. Dzięki jednemu małemu znacznikowi odczytania mogę być tak bardzo szczęśliwa. Właśnie na tym polega bycie zakochaną. Jeśli przyjdzie odpowiedź, będę jeszcze bardziej szczęśliwa. Nawet jeśli nie nadejdzie, fakt, że to przeczytałeś, nie zniknie. Dzisiaj jest dzień, w którym pojawiło się „odczytano”. Tylko to sprawiło, że to był dobry dzień.

O utworze

Kiedy widzę ikonkę śniegu w prognozie pogody, z jakiegoś powodu bardzo mnie to cieszy. Chociaż zazwyczaj bywa to tylko kłopotliwe. Jeśli pociągi się spóźnią, może będę mogła poczekać razem z nim na peronie. Jeśli będziemy mieć tylko jeden ogrzewacz do rąk, będę mogła stanąć odrobinę bliżej niego. „Ale zimno, prawda?” – może uda mi się do niego odezwać, mając śnieg jako pretekst. Z taką kruchą nadzieją w sercu czekam na jutrzejszy poranek. Potrzebuję jakiejś okazji. Potrzebuję pretekstu, by do niego zagadać. Kiedy masz kogoś, kogo kochasz, chcesz, żeby nawet pogoda stanęła po twojej stronie. Nie to, żeby śnieg miał nagle coś zmienić. Ale może jednak coś się zacznie. A nawet jeśli nie spadnie, nic nie szkodzi, po prostu poczekam na kolejny śnieg. Kiedy jesteś zakochana, nawet samo czekanie sprawia radość.

O utworze

W piątkowy wieczór dużo śmiałam się na spotkaniu przy alkoholu z przyjaciółmi. Miało być tak wspaniale, a jednak w chwili, gdy wsiadłam do ostatniego pociągu, nagle ogarnęła mnie ogromna samotność. Para śpiąca na sąsiednim siedzeniu trzyma się za ręce. Ja też miałam kiedyś takie piątki. Wracaliśmy razem ostatnim pociągiem, kupowaliśmy lody w nocnym sklepie i zastanawialiśmy się, do kogo pójdziemy na noc. Takiej codzienności nie ma już nigdzie. Dotarłam na stację i idę do domu samotnie. Zimowy, nocny wiatr mrozi moje policzki. Wraz z powolnym trzeźwieniem wypływają na wierzch uczucia, które długo w sobie tłumiłam. Otwieram drzwi kluczem i mówię "wróciłam" do ciemnego pokoju. Nie słyszę żadnej odpowiedzi. I choć stało się to normą, wciąż nie potrafię się do tego przyzwyczaić. Im radośniejsza była noc, tym głębsza staje się moja samotność. Chcę już szybko zasnąć. Gdy nadejdzie jutro, na pewno poczuję się trochę lepiej.

O utworze

Niedzielny wieczór, przed jutrzejszym spotkaniem z tobą sama obcięłam sobie grzywkę. Poniedziałek ze zbyt krótko ściętymi włosami. Zastygłam przed lustrem i westchnęłam, ale nagle zdaję sobie sprawę: grzywka odrośnie. Błędy da się naprawić. Pomyłki w miłości to pewnie to samo. Ból nocy, w którą dostałam kosza, kiedyś stanie się powodem do śmiechu. Gdy przyjaciele śmieją się ze mnie na peronie dworca, okazuje się to dla mnie wybawieniem. Piosenka dodająca otuchy w miłości, pozwalająca pójść dzisiaj naprzód, jako mała zapowiedź dla samej siebie z przyszłego tygodnia.

O utworze

Całkowicie polubiłam zapach kawy unoszący się w laboratorium. A dokładniej, pokochałam osobę, która ten zapach dla mnie przygotowuje. Kubek wręczany ze słowami "dobra robota". Początkowo była zbyt mocna i nie w moim guście, ale teraz czuję niedosyt, jeśli nie ma tego smaku. Czas, w którym ukradkiem wpatruję się w twój profil, gdy opowiadasz o pracy badawczej, to najszczęśliwsza chwila mojego dnia. Ty, widoczny przez zapach, jesteś odrobinę rozmyty – wystarczająco blisko, by cię dotknąć, gdybym wyciągnęła dłoń, a jednak nieosiągalny. Gdybym ubrała te uczucia w słowa, atmosfera między naszą dwójką mogłaby ulec zmianie. Dlatego na razie, otoczona zapachem kawy, trwam cicho w swoim uczuciu. Odliczanie do zakończenia studiów już się zaczęło. Ile jeszcze razy będziemy mogli spędzić razem czas w tym pokoju?

O utworze

Kiedy robiłam porządki w albumie, okazało się, że w chmurze nadal były nasze wspólne zdjęcia, które myślałam, że już usunęłam. Ja, uśmiechnięta, i ty, patrzący na mnie. My dwoje z tamtych czasów wyglądaliśmy na tak szczerze szczęśliwych, że aż nie rozumiem, jak to wszystko mogło tak się skończyć. Powinnam je usunąć, ale mój palec nie chce się poruszyć. Wrzucam je do kosza, a potem przywracam, otwieram znów, a potem zamykam. Mój palec przesuwający po ekranie nie chce się zatrzymać. Nad przyciskiem usuwania mój palec zastyga. Czy nadejdzie kiedyś dzień, gdy będę mogła na nie spojrzeć, nie czując absolutnie nic? Ja na tym zdjęciu wciąż uśmiecham się z twarzą, która nie wie nic o rozstaniu. Dopóki te zdjęcia nie znajdą dla siebie miejsca, moje serce też pozostanie w zawieszeniu. Wciąż nie potrafię zdecydować. Ale aż nadejdzie dzień, w którym w końcu mi się to uda, zatrzymam je właśnie tutaj.

O utworze

Są łzy, których nie można nikomu pokazać. Ponieważ przy przyjaciołach chcę się uśmiechać, przyszłam do kabiny karaoke sama. W chwili, gdy zamknęłam drzwi, napięcie spada z moich ramion. Wybieram piosenkę o złamanym sercu i śpiewam ze wszystkich sił. Nawet jeśli mój głos drży lub fałszuję, nikt mnie nie słucha. W refrenie łzy same płyną. Mimo to śpiewam dalej. Krzyczę piosenkę za piosenką, a na koniec zamykam to wszystko pozytywnym utworem. Kiedy wychodzę z pokoju, moje oczy są trochę opuchnięte, ale moje serce jest rozpogodzone. Płacz to nie słabość. To cenny czas na odzyskanie samej siebie. Regularnie stwarzam sobie miejsce do samotnego płaczu. To moja forma dbania o siebie. Ile wypłaczę, tyle znów będę mogła się śmiać.

O utworze

Codziennie rano o tej samej porze wsiadam do trzeciego wagonu tego samego pociągu. Od pewnego czasu zaczęłam wodzić wzrokiem za kimś, kogo imienia ani twarzy dobrze nie znam. To nie tak, że chcę z tobą porozmawiać. Nie zależy mi nawet na tym, by poznać twoje imię. Sama możliwość oddychania tym samym powietrzem sprawia, że robi mi się cieplej na sercu. Pociąg się kołysze, nasze ramiona się zbliżają, ale się nie stykają. Ten dystans jest w sam raz. Dzisiaj przejechałam o jedną stację za daleko. Chciałam być z tobą trochę dłużej, aż wysiądziesz. Jutro znowu, o tej samej porze i w tym samym miejscu, pewnie znów będę cię szukać. Zakochałam się w kimś, kogo imienia nawet nie znam. I właśnie to sprawia, że każdy poranek staje się odrobinę wyjątkowy.

O utworze

Choć tylko zwracam pożyczoną ładowarkę, jedynie moja dłoń staje się coraz zimniejsza. Stworzyłam z tego opowieść, począwszy od krótkiego pożegnania na ławce w parku, aż po powrót do pokoju i ciche przetrwanie nocy. Byłoby mi miło, gdyby mogła ci ona delikatnie towarzyszyć w te noce, kiedy nie potrafisz płakać na głos.

O utworze

Przekazuję w piosence ten moment, w którym ostatni kolor makijażu zmienia wahanie w odwagę. Maluję usta nie tylko dla kogoś innego, lecz po to, abym sama mogła wybrać swoją miłość. Kluczowym zdaniem refrenu jest "Deklaracja złożona szminką". Zaśpiewałam to tak, aby w dni, gdy strach zatrzymuje twoje kroki, twoje dzisiejsze ja mogło uśmiechnąć się jako pierwsze.

O utworze

Zamieniłam w piosenkę tę nieodwzajemnioną miłość, która jest mniejsza niż dzwonek rowerowy, a jednak nie potrafi się zatrzymać. Utwór ukazuje moment na parkingu rowerowym po lekcjach, kiedy chcę z tobą porozmawiać, ale nie potrafię, i dzwoni tylko coś na samym dnie mojej piersi. Charakterystycznym wersem refrenu jest „miłość mniejsza niż dzwonek”. Byłabym szczęśliwa, gdybym mogła rzucić odrobinę łagodnego światła na plecy kogoś, czyja miłość nie odnalazła jeszcze swoich słów.

O utworze

Cisza w noc, w którą otrzymałam zapasowy klucz, oziębia serce jeszcze przed jakimkolwiek dźwiękiem. W tej piosence, szepczącym głosem, ukazałam drogę od momentu, w którym pozostaje jedynie dźwięk klucza, aż po stopniowy powrót do mojego własnego pokoju. Głównym wersem refrenu jest: „Koniec ma kształt klucza”. Byłabym szczęśliwa, mogąc delikatnie trwać przy tobie w noc, kiedy twój ból nie potrafi odnaleźć słów.

O utworze

Tak blisko, na sąsiednim miejscu, a zarazem tak daleko. Przyprawiająca o szybsze bicie serca piosenka opowiadająca o nieodwzajemnionej miłości, w której im mniejsza jest odległość, tym trudniej znaleźć słowa. Uczucie to zostało w niej przyrównane do stanu nieważkości w przestrzeni kosmicznej. Emocje wybuchają w niej nagle – od szeptanych zwrotek po krystalicznie czyste, wysokie dźwięki w refrenie.

O utworze

Zawód miłosny, w którym szkic wiadomości, jakiej postanowiłam nie wysyłać, oddycha tylko nocą. Akari Shizune swoim szeptem cicho przeszywa serce, które waha się nad jedną linijką niemożliwą do usunięcia.

O utworze

Piosenka dodająca otuchy o tym, by przygotować samą siebie przed wejściem w nową miłość. Zresetuj się głębokim wdechem i podnieś się, nawet jeśli upadniesz. W popowym brzmieniu dostarczam rozgrzewkę, dzięki której twoje dzisiejsze „ja” stanie się twoim największym sprzymierzeńcem.

O utworze

Jednostronna miłość, w której potrafię być odważna tylko na przystanku. Przejrzystym głosem przedstawiłam małą odwagę dziewczyny, która ogrzewa w sercu niewypowiedziane słowo, zanim przyjedzie następny autobus.

O utworze

Piosenka o złamanym sercu, która poprzez śpiewany szeptem, intymny wokal, zamyka w sobie resztki ciepła i nieprzemijające przywiązanie po rozstaniu. Charakterystyczny wers refrenu, „Bardziej niż pożegnanie boli ta część mnie, która miała nadzieję”, ukazuje rzeczywistość raniącą szybciej niż same wspomnienia. To utwór, w którym cicha gitara i delikatna przestrzeń łagodnie towarzyszą uczuciom późnej nocy.

O utworze

Piosenka dodająca otuchy w miłości, która za sprawą dźwięku obcasów popycha do przodu, aby pomóc patrzeć w przyszłość nawet po złamanym sercu. Dzięki strukturze, w której refren zaczyna się od pierwszej sekundy, od razu poprawia nastrój. Z charakterystycznym hasłem „za każdą łzę przyszłość staje się piękniejsza”, jest to taneczny utwór, który pozwala zaakceptować siebie w lustrze i zachęca do zrobienia kroku naprzód. To piosenka, którą warto dodać do playlisty i odtwarzać w dni, kiedy dopada cię smutek.

O utworze

Piosenka o miłości, która za pomocą pełnego oddechu, intymnego wokalu oddaje drżenie jednostronnego uczucia, rozwijającego się w miejscu cichym jak biblioteka. Zapadające w pamięć słowa refrenu, „dystans, z którego nie mogę cię dotknąć, jest najgorętszy”, delikatnie przeszywają żarem tych chwil, gdy nie potrafisz kogoś dosięgnąć. Dzięki pełnej przejrzystości melodii i łagodnemu rytmowi to utwór, który sprawia, że chcesz przewracać strony bez końca.

O utworze

To dodająca otuchy piosenka o miłości, która przypomina, by zawsze być po swojej stronie, nawet gdy uczucie sprawia, że się wahasz. Refren „Głowa do góry na zapętleniu” dodaje odwagi, by zmienić nastawienie i zrobić krok naprzód.

O utworze

Piosenka o złamanym sercu, opowiadająca o mierzeniu się z własnym przywiązaniem podczas nieruchomej nocy, wciąż pozostawionej na „przeczytane”. Dzięki szepczącym zwrotkom i cichemu refrenowi, delikatnie afirmuje uczucie kochania kogoś tak bardzo, by przez to płakać.

O utworze

To piosenka o nieodwzajemnionej miłości, w której niewypowiedziane uczucia narastają w korytarzu po lekcjach. Wlałam w swój głos uczucie miłości gromadzącej się na marginesach, w przestrzeniach, których nie widać w historii.

O utworze

Piosenka o złamanym sercu, która szeptem z bliska przeszywa echa ostygłej czułości. Otulona ciszą nocy i temperaturą samotnego pokoju, delikatnie obejmuje "pożegnanie" słowami, które nie pozwalają uczynić z niego słabości.

O utworze

To piosenka dodająca otuchy w miłości, która w pełni akceptuje momenty, gdy w uczuciach stajesz się nieśmiała, i daje ci odwagę, by iść naprzód. Dzięki refrenowi opartemu na koncepcji „od razu na pełnych obrotach!”, wprawia cię w bieg i trafia prosto do ciebie – wszystko po to, byś mogła nagrodzić brawami swoją własną miłość!

O utworze

Piosenka, która przejrzystym głosem delikatnie oddaje drżenie serca w jednostronnej miłości, gdy drobny sygnał wystarczy, by przepełnić pierś. Nawet w chłodnym powietrzu, niczym podczas zimowego powrotu do domu, jedynie temperatura tego uczucia pozostaje niezmiennie ciepła...