Kaeshita Te ga Samui

ลมหนาว ยังคงหลงเหลืออยู่ที่นิ้วมือ ม้านั่งในสวนสาธารณะ ถุงกระดาษช่างเบาหวิว ที่ชาร์จที่ขอยืมมา ทั้งที่แค่เอามาคืน แต่ปลายนิ้วของเธอ กลับรู้สึกห่างไกลออกไป คำว่าขอบคุณ จุกอยู่ที่ลำคอ ฉันลองปั้นรอยยิ้ม ขึ้นมาดู แต่พอสบตากัน รอยยิ้มนั้นก็จางหายไป ถ้อยคำที่เอ่ยออกไปไม่ได้ เอ่อล้นอยู่ในฝ่ามือ มือที่ยื่นคืนของไปช่างเหน็บหนาว ไม่นานก็เข้าสู่ยามราตรี มีเพียงพื้นที่แห่งความอบอุ่น ที่ยังคงว่างเปล่า ความรู้สึกรักยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่อาจย้อนคืนกลับมา มือที่ยื่นคืนของไปช่างเหน็บหนาว คอยปลุกฉันให้ตื่นขึ้น เมื่อกลับมาที่ห้อง และมองหาปลั๊กไฟ สายชาร์จเส้นเดิม ดูพึ่งพาไม่ได้อย่างประหลาด มีเพียงดวงไฟที่สว่างขึ้น ที่ดูมีชีวิตชีวา ความรู้สึกที่ไม่ถูกเติมเต็ม ค่อยๆ ลดลงอย่างเงียบงัน ภายในความทรงจำ ฉันจะปล่อยให้เธอได้พักผ่อน ข้ออ้างที่จะติดต่อหา ฉันจะไม่สร้างมันขึ้นมาอีกแล้ว มือที่ยื่นคืนของไปช่างเหน็บหนาว ไม่นานก็เข้าสู่ยามราตรี มีเพียงพื้นที่แห่งความอบอุ่น ที่ยังคงว่างเปล่า ความรู้สึกรักยังคงหลงเหลืออยู่ แต่ก็ไม่อาจย้อนคืนกลับมา มือที่ยื่นคืนของไปช่างเหน็บหนาว คอยปลุกฉันให้ตื่นขึ้น วันที่ขอยืมเป็นครั้งแรก ระหว่างทางกลับจากงานโรงเรียน แม้ว่าแบตเตอรี่จะเหลือศูนย์ ก็ยังเป็นค่ำคืนที่เราหัวเราะด้วยกันได้ มีเพียงความอ่อนโยนในตอนนั้น ที่ฉันเก็บซ่อนไว้ในใจ สิ่งที่ส่งคืนไปมีเพียงแค่สิ่งของ แต่สิ่งที่ทิ้งไว้คือตัวฉันเอง มือที่ยื่นคืนของไปช่างเหน็บหนาว ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังเดินต่อไปได้ แม้ความอบอุ่นจะเลือนหายไป แต่เสียงนั้นยังคงอยู่ ตัวฉันที่เคยรักเธอ ฉันจะไม่ทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง มือที่ยื่นคืนของไปช่างเหน็บหนาว เพราะแบบนั้นมันถึงได้อบอุ่น