返した手が寒い

ลมเย็นๆ ยังเหลือค้างอยู่ที่ปลายนิ้ว ม้านั่งในสวน ถุงกระดาษเบาหวิว ที่ชาร์จที่ยืมมา แค่จะเอามาคืนแท้ๆ ปลายนิ้วของเธอ กลับไกลออกไปนิดหน่อย คำว่าขอบคุณ ติดอยู่ในลำคอ ลองทำหน้ายิ้ม ออกมาดู แต่พอสบตากัน มันก็คลายออก คำพูดที่เอ่ยไม่ได้ ค้างอยู่ในฝ่ามือ มือที่คืนไปแล้วมันเย็น ค่ำคืนมาเยือนเร็วเหลือเกิน มีแต่ที่ที่เคยมีไออุ่น ที่ว่างเปล่าไว้อย่างนั้น ความรักยังหลงเหลืออยู่ แต่ก็ย้อนกลับไปไม่ได้ มือที่คืนไปแล้วมันเย็น ปลุกฉันให้ตื่นขึ้น กลับมาที่ห้อง ค้นหาปลั๊กไฟ สายชาร์จเส้นเดิมๆ กลับดูพึ่งพาไม่ได้เสียอย่างนั้น มีแต่ไฟที่สว่างวาบ ที่ดูสดใสมีแรง ความรู้สึกที่ไม่เคยเต็ม ค่อยๆ ลดน้อยลงอย่างเงียบงัน ในความทรงจำ ฉันให้เธอได้พักผ่อน เหตุผลที่จะติดต่อไป ฉันจะไม่สร้างมันขึ้นมาอีก มือที่คืนไปแล้วมันเย็น ค่ำคืนมาเยือนเร็วเหลือเกิน มีแต่ที่ที่เคยมีไออุ่น ที่ว่างเปล่าไว้อย่างนั้น ความรักยังหลงเหลืออยู่ แต่ก็ย้อนกลับไปไม่ได้ มือที่คืนไปแล้วมันเย็น ปลุกฉันให้ตื่นขึ้น วันที่ยืมมาครั้งแรก ตอนขากลับจากงานเทศกาลโรงเรียน ถึงแบตจะเป็นศูนย์ ก็ยังเป็นคืนที่หัวเราะได้ มีแต่ความอ่อนโยนนั้น ที่ฉันเก็บไว้ในอก สิ่งที่คืนไปคือแค่ของ สิ่งที่ทิ้งไว้คือตัวฉันเอง มือที่คืนไปแล้วมันเย็น ถึงอย่างนั้นก็ยังเดินต่อได้ ต่อให้ไออุ่นจางหายไป เสียงก็ยังหลงเหลืออยู่ ตัวฉันที่เคยรักเธอ ฉันจะไม่ทอดทิ้งมันไว้ มือที่คืนไปแล้วมันเย็น เพราะอย่างนั้นถึงได้อบอุ่น