คุณกับฉันบนทางเดินกลับบ้าน
เพียงแค่นิดเดียว
ที่คุณเดินนำหน้าฉันอยู่
ส่วนฉันเดินตามอยู่ข้างหลัง
จังหวะก้าวของเราไม่เคยเท่ากัน
และนั่นคือสิ่งที่เป็นอยู่เสมอของเราสองคน

หากเราได้เดินเคียงข้างกัน
ถ้าฉันพูดคำนั้นออกไป
ทุกสิ่งคงพังทลายลง
ฉันจึงได้แต่กลืนคำพูดเหล่านั้นไว้

ท่อนฮุกเราสองคนที่ยังไม่อาจเดินเคียงข้าง
คืนนี้ฉันก็ยังคงเฝ้ามองคุณ
หากคุณเป็นคนเย็นชา
ฉันคงตัดใจไปได้แล้ว
แต่เพราะคุณช่างอ่อนโยน ฉันจึงยัง
เผลออธิษฐานไป
และจะรักคุณอยู่แบบนี้

เรื่องราวในวันข้างหน้า
พรุ่งนี้ของเราสองคน
เมื่อฉันเอ่ยคำเหล่านั้นออกไป
สายตาของคุณจะ
เบือนหนีไปทางอื่นเล็กน้อย
คุณไม่ใช่คนเลวร้าย
อย่างน้อยเรื่องนั้นฉันก็รู้ดี

หากการรอคอยคือความรัก
การเดินจากไป
คือการปกป้องตัวฉันเองใช่ไหม
ฉันหวาดกลัวคำตอบนั้นเหลือเกิน

เราสองคนที่ยังไม่อาจเดินเคียงข้าง
คืนนี้ฉันก็ยังคงคิดถึงคุณ
ช่างอ่อนโยนเหลือเกิน
จนฉันไม่อาจตัดใจจากไป
ทั้งที่ฉันควรจะได้รับความรัก
แต่ความเหงากลับไม่เคยจางหาย
เป็นอยู่แบบนี้มันช่างทรมาน

จะว่าอยากโทษคุณ
ก็ไม่ใช่หรอก
จะว่าอยากเสียคุณไป
ก็ไม่ใช่เช่นกัน
แค่เพียงอยากอยู่เคียงข้าง
อยากเป็นคนที่ถูกเลือกอย่างแท้จริง
อยากเรียกเราว่า "สองเรา"
ทั้งที่ยังคงเรียกไม่ได้ก็ตาม

เราสองคนที่ไม่อาจเดินเคียงข้าง แต่ถึงอย่างนั้น
การที่ฉันยังคงรักคุณอยู่
ฉันไม่อยากให้มันเป็นเรื่องล้อเล่น
เพราะความอ่อนโยนของคุณ
ทำให้ฉันเผลอตั้งความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
จนกว่าจะถึงวันที่เราได้เดินเคียงข้างกัน
ขอฉันเฝ้าอธิษฐานเงียบๆ ต่อไปได้ไหม

เราสองคนที่ไม่อาจเดินเคียงข้าง
แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังรักคุณ
และเฝ้าหวังจะได้อยู่เคียงข้างกาย