Plotseling brengt die geur
die nacht weer terug

In de overvolle trein
zweeft een zachte, nostalgische geur voorbij
Ik kijk om, een onbekende
maar hetzelfde parfum als jij
Mijn hart bonst tot het pijn doet
Ik krijg geen adem meer

Bij het volgende station ben ik uitgestapt
hoewel het mijn bestemming nog niet was
Op een bankje op het perron
kom ik weer op adem

RefreinEr zijn al maanden verstreken
toch brengt één geur me van mijn stuk
Zelfs al dacht ik het vergeten te zijn
mijn lichaam herinnert het zich
Elke keer als ik dit parfum ruik
word ik teruggetrokken naar het verleden

Midden in de stad, hetzelfde parfum
er zijn veel mensen die het dragen
Zal dit nu elke keer gebeuren
Komt er ooit een dag dat ik eraan wen
De volgende trein komt aan
Ik sta op

Ik ga weer op in de menigte
dit keer hield ik mijn adem in
en stapte in

Er zijn al maanden verstreken
toch brengt één geur me van mijn stuk
Zelfs al dacht ik het vergeten te zijn
mijn lichaam herinnert het zich
Telkens als die geur langskomt
komt jouw gezicht in me op

Voor het parfum van een ander
in angst leven is zwaar
Zal er ooit een dag komen dat ik niets meer voel
Dat is misschien wel iets eenzaams

Er zijn al maanden verstreken
toch brengt één geur me van mijn stuk
Zelfs al dacht ik het vergeten te zijn
mijn lichaam herinnert het zich
Telkens als die geur langskomt
is een fragment uit het verleden nog steeds hier