Een avond lachend doorgebracht met vrienden
Het had leuk moeten zijn,
Maar toen ik in de laatste trein stapte
overviel de eenzaamheid me plotseling
Mijn gezicht weerspiegeld in het raam
voelt zo eenzaam na al dat lachen

Samen gingen we naar huis in de laatste trein
lachend, en onze schouders raakten elkaar
Die warme aanraking
is er nu niet meer

RefreinEen donkere kamer binnen, "ik ben thuis"
Zelfs met het licht aan blijft mijn hart donker
Ik besef weer hoe eenzaam ik ben
Hoe leuker de avond was,
hoe meer de leegte in mijn borst
ongevuld blijft
Telkens als de roes wegebt,
herinner ik me jou

Zelfs op uitnodigingen van vrienden
kan ik niet antwoorden, in mijn eentje
Het licht van de avondwinkel
is vreselijk fel
Winternacht, de wind is koud
de weg naar huis is veel te lang

Ik heb nog wel vaarwel kunnen zeggen,
maar de eenzaamheid kan ik niet achterlaten
Ik sta op het punt te huilen,
maar de tranen komen nog niet

RefreinEen donkere kamer binnen, "ik ben thuis"
Zelfs met het licht aan blijft mijn hart donker
Ik besef weer hoe eenzaam ik ben
Hoe leuker de avond was,
hoe meer de leegte in mijn borst
ongevuld blijft
Telkens als de roes wegebt,
herinner ik me jou

In mijn bed kruip ik helemaal in elkaar
de weggestopte gevoelens komen weer naar boven
Een vrijdag zonder jou
doet zo ontzettend veel pijn

Een donkere kamer binnen, "ik ben thuis"
Zelfs met het licht aan blijft mijn hart donker
Ik besef weer hoe eenzaam ik ben
Hoe leuker de avond was,
hoe meer de leegte in mijn borst
ongevuld blijft
Telkens als de roes wegebt,
herinner ik me jou