Cień zasłony się chwieje
dźwięk zegara sprawia ból
Jeden pozostawiony kubek
wciąż jest zimny
Twoje przyzwyczajenia
unoszą się w pokoju
Im radośniejsze wspomnienia
tym ciszej ranią

Słowa, których nie mogę wysłać
nie mogą się rozplątać w mej piersi
Pozostawiona jako nieprzeczytana
ostatnia czułość
Nieważne, ile razy ją kasuję
moje palce wciąż pamiętają
Że nie ma już powrotu
choć dobrze o tym wiem

RefrenPożegnanie przez zasłonę
Pożegnanie przez zasłonę
tylko światło idzie naprzód
Bardziej niż pożegnanie boli ta część mnie, która miała nadzieję
Tak bardzo, jak kochałam
nie potrafię być teraz czuła
W moim wnętrzu wciąż rozbrzmiewasz

Zimne kolczyki
tylko jeden z nich błyszczy
Twój ulubiony
zapach szamponu
Nie potrafię go zmienić
i sama się z tego śmieję
Miejskie neony
są dziwnie oślepiające
Wobec czyjegoś szczęścia
odwróciłam wzrok

Naszym obietnicom
zbyt mocno uwierzyliśmy
Ale tej mnie, która kochała
nie znienawidzę
Łzy chowam w nocy
o poranku idę przed siebie
Biorąc małe oddechy
przetrwam dzisiejszy dzień

RefrenPożegnanie przez zasłonę
Pożegnanie przez zasłonę
tylko światło idzie naprzód
Bardziej niż pożegnanie boli ta część mnie, która miała nadzieję
Tak bardzo, jak kochałam
nie potrafię być teraz czuła
W moim wnętrzu wciąż rozbrzmiewasz

Nawet gdyby czas
mógł się cofnąć
w tym samym miejscu
zakochałabym się znów
W postaci bólu
poznałam cię
dlatego teraz
ćwiczę odpuszczanie

Pożegnanie przez zasłonę
Pożegnanie przez zasłonę
tylko światło idzie naprzód
Bardziej niż pożegnanie boli ta część mnie, która miała nadzieję
Lecz mimo to, teraz
należę do samej siebie
cicho idę naprzód

Pożegnanie przez zasłonę