นอนอยู่โดยคว่ำหน้าจอโทรศัพท์
เพดานอันเงียบสงบ
รูปถ่ายที่ลบทิ้งก็ได้
นิ้วมือขวาที่แตะต้องมันไม่ได้
อัดแน่นทุกวันด้วยแผนการ
เพื่อให้ตัวเองเหนื่อยจนพอ

ชั่วขณะที่ลุกขึ้นในตอนเช้า
ยิ้มอย่างเก้ ๆ กัง ๆ ให้กระจก
แม้ใบหน้าจะเหมือนภาพวาดเหมือนตัวเอง
วันนี้ฉันเป็นตัวเองแบบนี้ก็พอแล้ว

ท่อนฮุกแม้แต่ตัวฉันที่เผลอเปรียบเทียบก็ยังรัก
ขอให้ความสุขของเธอคงเป็นอย่างนี้
ฉันจะพาความเจ็บปวดไปด้วย
ไม่หันกลับไป ทั้งอย่างนี้
เลือกตัวฉันในวันนี้อีกครั้ง
พยักหน้าเบา ๆ

แวบเห็นผ่านหน้าต่างคาเฟ่
คนแปลกหน้าข้างเธอ
หัวใจหยุดนิ่งไปทันที
ถึงอย่างนั้นก็จิบเข้าไปหนึ่งคำ
ยามเช้ากลับคืนสู่ลำคอที่เย็นเฉียบ
รอยยิ้มฝืน ๆ สั่นไหว

แก้วยังคงเย็นอยู่
เวลาได้พักหายใจสักนิด
ตัวฉันในคืนที่ร้องไห้
ฉันโอบกอดไว้ให้ดีอีกครั้ง

ท่อนฮุกแม้แต่ตัวฉันที่เผลอเปรียบเทียบก็ยังรัก
ขอให้ความสุขของเธอคงเป็นอย่างนี้
ฉันจะพาความเจ็บปวดไปด้วย
ไม่หันกลับไป ทั้งอย่างนี้
เลือกตัวฉันในวันนี้อีกครั้ง
พยักหน้าเบา ๆ

คำพูดของเพื่อน
สถานที่แห่งนั้นที่เคยเป็นความฝัน
ฉันไม่ได้สูญเสียทุกสิ่งไป
นึกถึงมันอย่างแผ่วเบา
ความรักไม่ใช่ทุกสิ่ง
สำหรับตัวฉันเลยนะ

แม้แต่ตัวฉันที่เผลอเปรียบเทียบก็ยังรัก
ขอให้ความสุขของเธอคงเป็นอย่างนี้
แม้จะยังเจ็บอยู่
แสงสว่างกำลังส่องมา
เลือกตัวฉันในวันนี้อีกครั้ง
ฉันจะเลือกตัวฉันในวันพรุ่งนี้ด้วย

เช้าวันพรุ่งนี้จะแตกต่างไปสักนิด
แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว