ลืมตาตื่นขึ้นมา
เดินไปที่ห้องครัว
น้ำในแก้ว
ไหลผ่านลำคอ
บางสิ่งที่ไม่ยอมเหือดแห้ง
ยังคงหลงเหลืออยู่ในใจ
การบอกลาอย่างเรียบร้อยนั้น
เราสองคนเป็นคนเลือกเอง

แต่ทว่ายามเช้า
กลับคอยตามหาคุณ
พื้นที่ของคนสองคน
ยังคงมีอยู่ตรงนี้

ท่อนฮุกไม่ใช่คำว่า "เคยรัก"
แต่ยังคง "รักคุณอยู่"
แม้หลังจากการบอกลา
ห้องก็ยังเต็มไปด้วยเรื่องราวของคุณ
หากฉันพูดได้ว่า "เคยรัก"
เรื่องราวก็คงจบลง
แต่ด้วยใจที่ยังรัก
จึงต้อนรับยามเช้าทั้งอย่างนั้น

ออกไปพบเพื่อนฝูง
ปั้นหน้าทำเป็นว่าไม่เป็นไร
แต่หลังจากที่ได้หัวเราะไป
ทางเดินกลับบ้านก็กลับหนักอึ้ง
พอต้องอยู่เพียงลำพัง
ก็ไม่มีแม้แต่เสียงเล็ดลอดออกมา
ประตูห้องบานนี้
ฉันไม่อยากจะเปิดมันเลย

"จะไม่ทักไปหาอีกแล้ว"
นิ้วมือที่ตัดสินใจเช่นนั้น
กลับเปิดหน้าจอขึ้นมาอีกครั้ง
ตัวฉันช่างอ่อนแอเหลือเกิน

ไม่ใช่คำว่า "เคยรัก"
แต่ยังคง "รักคุณอยู่"
เพลงเดิมที่เคยฟัง
กลับได้ยินเป็นถ้อยคำที่ต่างไป
ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะลืม
แต่ฉันอยากจะจดจำเอาไว้
การที่ฉันยังรักคุณอยู่
คงไม่ใช่เรื่องผิดอะไรใช่ไหม

หากฉันเกลียดคุณได้
ก็คงข่มตาหลับลงไปแล้ว
แต่ทว่าเสียงของคุณ
ยังคงทำให้ฉันไม่อาจหลับใหล
เสียงที่บอกว่า "รัก"
ค่อย ๆ แผ่วเบาและแหบพร่า
แล้วพร่าเลือนไปตรงนี้

คำว่า "เคยรัก"
ฉันยังไม่อาจเอื้อนเอ่ย
ด้วยใจที่ยังรัก
จึงต้อนรับยามเช้าทั้งอย่างนั้น
ความสุขของคุณ
หากจะให้ฉันยินดีด้วย
ตัวฉันในตอนนี้
ยังรู้สึกเหงามากเกินไป
แค่วันนี้เท่านั้น
ขอฉันร้องไห้หน่อยจะได้ไหม

ด้วยใจที่ยังรัก
ฉันยังคงอยู่ในยามเช้านี้