หนึ่งสัปดาห์หลังจากเราเลิกกัน
มีกล่องส่งมาจากเธอ
ของที่ฉันทิ้งไว้ในห้องของเธอ
ถูกเก็บรวมไว้ทั้งหมด

ในข้อความสั้นๆ นั้น
เขียนไว้ว่า "ขอให้มีความสุขนะ"
ยังบอกว่าไม่ต้องตอบกลับ
อย่ามาทำตัวเป็นคนดีเอาตอนสุดท้าย
แม้แต่แปรงสีฟันตรงอ่างล้างหน้า
ก็ยังใส่ไว้ในถุงใส
ทั้งที่เป็นเรื่องของเราสองคน
แต่วิธีจบทุกอย่าง เธอก็เป็นคนตัดสิน

ไม่ใช่ว่าฉันอยากกลับไป
ไม่ใช่แค่อยากจะโทษเธอ
อยากเห็นหน้าเธอเป็นครั้งสุดท้าย
ฉันก็อยากพูดคำลาเหมือนกัน

ท่อนฮุกอยากเจอหน้าแล้วค่อยจบกัน
ต่อให้ร้องไห้จนพูดอะไรไม่ออก
คำลาที่เธอตัดสินใจไว้
ฉันก็ไม่อยากรับมันไว้คนเดียว
อยากเจอหน้าแล้วค่อยจบกัน
ไม่ใช่ว่าฉันอยากให้เธอกลับมา
ถ้าจะจบกัน อย่างน้อย
ฉันก็อยากให้เธอฟังเสียงของฉันด้วย

ทุกครั้งที่หยิบของออกมาทีละชิ้น
ก็ทำให้นึกถึงห้องนั้น
คำว่า "ไม่ต้องตอบกลับ"
ฉันอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เธอไม่อยากทำให้ฉันเจ็บสินะ
แค่นั้นฉันก็เข้าใจ
ฉันเกลียดเธอไม่ลง
ก็เลยยิ่งโกรธ

ต่อให้เธอคิดว่านั่นคือความอ่อนโยน
โดยไม่รอฟังคำตอบจากฉัน
แต่กลับจบทุกอย่างทั้งที่ไม่ได้เจอกัน
จนถึงตอนนี้ฉันก็ยังให้อภัยไม่ได้

อยากเจอหน้าแล้วค่อยจบกัน
ต่อให้ต้องทะเลาะกันก็ไม่เป็นไร
ไม่จำเป็นต้องเป็นการเลิกราที่สวยงาม
ฉันอยากให้เราจบกันด้วยคำพูดของเราสองคน
อยากเจอหน้าแล้วค่อยจบกัน
ต่อให้ฉันยังรักเธออยู่ก็ไม่เป็นไร
ถึงอย่างนั้นมันก็จบแล้ว
ฉันอยากเห็นหน้าเธอแล้วเข้าใจมัน

ถ้าเราได้เจอกัน
ฉันคงร้องไห้แล้วนิ่งเงียบไป
สุดท้ายก็คงไม่มีอะไรเปลี่ยน
ถึงอย่างนั้นก็ไม่เป็นไร
คำพูดสุดท้ายที่ฉันจะพูด
ฉันอยากเป็นคนเลือกเอง
ฉันจะไม่ตามเธอไป
ตอนนี้ฉันยังโกรธอยู่ก็ได้

อยากเจอหน้าแล้วค่อยจบกัน
ต่อให้การเลิกราถูกตัดสินไว้แล้ว
ทุกคำที่ฉันพูดไม่ออก
ฉันอยากพูดต่อหน้าเธอ
อยากเจอหน้าแล้วค่อยจบกัน
ระหว่างที่ได้ยินเสียงของเธอ
หลังจากพูดว่า "ฉันยังรักเธอ"
ฉันก็อยากพูดคำลาเหมือนกัน

กล่องยังอยู่ตรงโถงทางเข้า
คืนนี้ปล่อยไว้แบบนั้นก็ได้
คำลาที่จากกันไปโดยไม่ได้เจอหน้า
ฉันยังแบกมันเอาไว้