กะดึกที่ร้านสะดวกซื้อ
ทั้งง่วงและลูกค้าก็น้อย
เวลาผ่านไปช้าเหลือเกิน
แต่พักหลังมานี้ แค่นิดหน่อย
ก็เริ่มมีเรื่องให้ตั้งตารอ

เขามาในเวลาเดิมทุกคืน
มีเด็กหนุ่มลูกค้าประจำอยู่คนหนึ่ง
ซื้อคาเฟ่ลาเต้กับข้าวปั้นเสมอ
ก่อนจะเปลี่ยนวันใหม่ วันนี้เขาก็มา

ท่อนฮุกที่หน้าเคาน์เตอร์ แค่นิดเดียว
ที่เราได้สบตากัน
หนังสือเตรียมสอบที่เขาถืออยู่
ฉันเคยเห็นมัน
สอบเข้าเรียน หรือว่าสอบเอาใบประกอบวิชาชีพกันนะ
ฉันคิดว่าเขากำลังพยายามอย่างหนักเลยสินะ
ไม่รู้ทำไม ถึงอยากเอาใจช่วยจัง
"ขอบคุณที่มาอุดหนุนเสมอนะคะ"
เสียงนั้นสั่นขึ้นมาเล็กน้อย

ชื่อก็ไม่รู้จัก
บทสนทนาก็แทบจะไม่มี
แต่ความผูกพันเล็กๆ นี้
กลับกลายเป็นความสุขในการทำงานพิเศษ
พรุ่งนี้เขาจะมาอีกไหมนะ
ถ้าเขาไม่มา
ฉันคงจะเหงาอยู่สักหน่อย

"รับถุงไหมคะ"
"ไม่เป็นไรครับ"
ทั้งที่เป็นแค่การโต้ตอบเพียงแค่นั้น
แต่ทำไมใจถึงเต้นตึกตักนะ

ที่หน้าเคาน์เตอร์ แค่นิดเดียว
ที่เราได้สบตากัน
เขาบอกว่า "ขอบคุณมากครับ"
พร้อมกับส่งรอยยิ้มให้
ก่อตัวขึ้นที่ร้านสะดวกซื้อยามดึก
คือรักข้างเดียวเล็กๆ
"มาอีกนะ"
ฉันพึมพำอยู่ภายในใจ

สักวันหนึ่ง อยากจะลองเข้าไปทักจัง
อย่างเช่น "ขยันจังเลยนะคะ"
หรือ "เป็นกำลังใจให้นะคะ"
แต่เพราะว่ากำลังทำงานอยู่
มันก็คงจะเป็นไปได้ยากล่ะมั้ง
เป็นแบบนี้ก็ดีแล้ว
แค่ได้เจอเขาทุกคืนก็พอ

ที่หน้าเคาน์เตอร์ แค่นิดเดียว
ที่เราได้สบตากัน
หนังสือเตรียมสอบที่เขาถืออยู่
ฉันเคยเห็นมัน
ขอให้การสอบผ่านไปได้ด้วยดีนะ
ขอให้สอบได้ใบประกอบวิชาชีพนะ
ฉันแอบอธิษฐานอยู่ภายในใจ
ที่ร้านสะดวกซื้อยามดึก
ความรักเล็กๆ