Mag-isa sa kusina sa kalaliman ng gabi
Tasang wala nang usok
Nang hindi man lang binibigkas ang pangalan
Natutunan ko lamang kung paano umiyak

Habang lalong nananatili ang kabaitan
Mas nalalaman kong wala nang balikan

KoroKabaitang nanlamig na
Nasasaktan ako sa tuwing madarama ito
Ang paalam ay hindi kahinaan, pinoprotektahan nito ang aking bukas
Kabaitang nanlamig na
Kahit ganoon, yayakapin ko ito at maglalakad

Sa puwang ng aking playlist
Tumugtog ang parehong kanta
Ang himig na inakala kong binura ko na
Kumakatok sa gilid ng aking puso

Tanging ang katotohanang minahal kita
Ay tahimik kong iniiwan

Kabaitang nanlamig na
Ngayon ay hindi ko na ito hahabulin
Ang paalam ay hindi kahinaan, pinoprotektahan nito ang aking bukas
Sa bawat paghinga pagkatapos ng pag-iyak
Gumagaan ang pakiramdam nang kaunti

Ang ipanalangin ang iyong kaligayahan
Alam kong masyado pang maaga
Ngunit sa aking sariling mundo
Ititira ko ang sarili kong liwanag

Kabaitang nanlamig na
Nakaya kong mahalin pati ang sakit
Ang paalam ay hindi kahinaan, pinoprotektahan nito ang aking bukas
Sasabihin ko ito sa huli
Isasara ko ang pasasalamat sa aking dibdib