Nagle zauważyłam
twoje słowa

„W sumie nieważne”
„Jakoś to będzie”
„Tak też może być”
W niespodziewanych momentach
wymykają mi się twoje powiedzonka
Kiedy byliśmy razem,
nie zwracałam na to uwagi

Po rozstaniu zdałam sobie sprawę,
że we mnie
zadomowiłeś się na stałe

RefrenUdzieliły mi się twoje powiedzonka
Chcę je wymazać, ale nie potrafię
Nawet gdy próbuję zmienić słowa,
nim się zorientuję, znów się wymykają
Nawet jeśli ciebie już nie ma,
pozostają twoje fragmenty
Czy to budzi czułość,
czy smutek, sama już nie wiem

Przyjaciółka mi powiedziała:
„Ostatnio często tak mówisz”
Zamarłam
Jest we mnie ja, która nie jest mną
Nawet gdy patrzę w lustro,
nie otrzymuję odpowiedzi
Twoimi słowami
szepczę: „W sumie nieważne”

Czy z biegiem czasu
to wyblaknie?
A może przez całe życie
będę żyła, pożyczając twoje słowa?

RefrenUdzieliły mi się twoje powiedzonka
Chcę je wymazać, ale nie potrafię
Nawet gdy próbuję zmienić słowa,
nim się zorientuję, znów się wymykają
Nawet jeśli ciebie już nie ma,
pozostają twoje fragmenty
Czy to budzi czułość,
czy smutek, sama już nie wiem

Znowu cię wspominam
przy każdym powiedzonku
To nie tak, że chcę wrócić,
ale nie potrafię zapomnieć
W moich słowach
ty wciąż żyjesz
Nie mam wyboru, muszę to przyznać

Udzieliły mi się twoje powiedzonka
Nie muszę już ich wymazywać
To również jest część mnie,
coś, co mi podarowałeś
Nawet jeśli ciebie już nie ma,
pozostają twoje fragmenty
Niosąc to w sobie,
będę szła dalej