เช้าวันอาทิตย์
แสงแดดช่างนุ่มนวล

วันหยุด ฉันตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ
ทั้งที่ไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้เลย
ฉันเดินไปซักผ้าและชงกาแฟ
ท่ามกลางไออุ่น ฉันกลับเห็นใบหน้าของเธอผุดขึ้นมา
ทั้งที่ไม่มีนัดไปไหนแท้ๆ
แต่ฉันก็ยังมาจัดทรงผมอยู่หน้ากระจก

แชมพูที่ฉันเลือกซื้อมาเมื่อวาน
เป็นกลิ่นที่เธอคงจะชอบ
วินาทีที่ฉันรู้ตัว
สองแก้มของฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมา

ท่อนฮุกเช้าที่เป็นสีของเธอ
ทั้งที่อยู่ในห้องคนเดียว
แต่กลับรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของเธอจากที่ไหนสักแห่ง
ทุกอย่างที่ฉันเลือกล้วนเชื่อมโยงไปถึงเธอ
ชื่อของความรู้สึกนี้
ยังไม่ต้องตั้งหรอกนะ
มันค่อยๆ ถูกแต่งแต้มให้กลายเป็นสีของเธอทีละนิด

เสื้อผ้าที่ตากไว้ตรงระเบียงแกว่งไกวไปมา
ฉันเปิดหน้าจอมือถือขึ้นมา ปิดลง แล้วก็เปิดใหม่อีกครั้ง
เกือบจะค้นหาชื่อของเธอแล้วเชียว แต่ฉันก็หยุดไว้
สักวันในห้องนี้
จะมีวันที่รองเท้าของเธอมาวางเรียงไหมนะ
ทั้งที่ยังไม่มีอะไรเริ่มต้นขึ้นเลยแท้ๆ

เช้าที่เป็นสีของเธอ
ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะเจอเธอสักหน่อย
แต่ก่อนที่จะรู้ตัว
มือของฉันก็เอื้อมไปหาเธอเสียแล้ว
ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังถูกย้อมให้เป็นสีของเธอ
ปล่อยให้มันไร้ชื่อเรียกอยู่แบบนี้แหละ
ฉันอยากจะอยู่ตรงนี้ต่อไปอีกสักพัก

เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีกนะ
มีตัวฉันที่เอาแต่เฝ้าคิดถึงเรื่องนี้อยู่เสมอ
สิ่งที่น่ากลัว ยิ่งกว่าการถูกเกลียด
ก็คือการที่ความรู้สึกนี้มันเปลี่ยนไป
ตัวฉันที่สะท้อนอยู่ในกระจก
กำลังยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน

เช้าที่เป็นสีของเธอ
ฉันชักจะชอบเช้าวันอาทิตย์เข้าแล้วสิ
ภายใต้แสงสว่างนี้
ช่วงเวลาที่ได้คิดถึงเธอมันช่างมีค่าเหลือเกิน
ไม่เห็นต้องรีบร้อนอะไรเลย
วันนี้ก็แค่ปล่อยให้เป็นสีของเธอต่อไป
ฉันจะยิ้มอยู่ในห้องนี้ต่อไป