06Song

Kimiiro Mooningu

きみ色モーニング

เกร็ดเบื้องหลังเพลง

ในวันหยุด เมื่อลืมตาตื่นขึ้นมา ฉันก็พบว่าห้องเต็มไปด้วยแสงแดดอันนุ่มนวล ทั้งที่ปิดนาฬิกาปลุกทิ้งไว้แบบนั้น แต่ร่างกายกลับลุกขึ้นมาเอง ฉันเดินไปซักผ้าและชงกาแฟ ทั้งที่เป็นวันอาทิตย์ธรรมดาๆ แต่ไม่รู้ทำไมถึงมายืนจัดทรงผมอยู่หน้ากระจก ทั้งที่ไม่ได้นัดเจอใครแท้ๆ แชมพูที่ไปเลือกซื้อมาจากร้านขายยาเมื่อวาน ก็เป็นกลิ่นที่คนคนนั้นน่าจะใช้ แม้แต่แก้วมัคใบใหม่ ฉันก็ยังหยิบเอาสีที่คนคนนั้นชอบมา วินาทีที่รู้ตัว ใบหน้าของฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมาในทันที เสื้อผ้าที่ตากไว้ตรงระเบียงแกว่งไกวไปมา แสงแดดทอดตัวลงมาเป็นวงกลมบนพื้น ฉันเปิดหน้าจอมือถือขึ้นมา เกือบจะค้นหาชื่อของคนคนนั้นแล้วเชียว แต่ก็หยุดไว้ ทั้งที่ยังไม่มีอะไรเริ่มต้นขึ้นเลย ทั้งที่เป็นเช้าวันธรรมดาเหมือนเช่นเคย แต่ทุกสิ่งที่ฉันเลือกกลับกลายเป็นสีของคนคนนั้นไปเสียหมด ตั้งแต่คืนวันศุกร์ ก็มีตัวฉันที่เอาแต่เฝ้าคิดว่าเมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีกนะ สิ่งที่น่ากลัว ไม่ใช่การถูกเกลียด แต่เป็นการที่ความรู้สึกนี้มันเปลี่ยนไปต่างหาก แต่เมื่อมองในกระจก ฉันก็พบกับตัวฉันที่กำลังยิ้มอย่างอ่อนโยนยิ่งกว่าเมื่อวาน ฉันยังไม่ตั้งชื่อให้กับความรู้สึกนี้ ยังไม่ต้องตั้งชื่อให้มันหรอก ท่ามกลางแสงแดดอบอุ่นของวันอาทิตย์ ห้องที่กำลังถูกย้อมให้เป็นสีของเธอแห่งนี้ คือสถานที่ที่ฉันชอบที่สุดในตอนนี้

ลองฟังและฟังผ่านบริการสตรีมมิง

ทุกช่องทางการฟัง

เนื้อเพลง (ภาษาญี่ปุ่น)

日曜の朝光がやわらかい休みの日ゆっくり目がさめたアラームなんてかけてないのに洗濯機まわしてコーヒー入れる湯気の向こうにきみの顔浮かんで予定なんて何もないのに鏡の前で髪を直してる昨日選んだシャンプーきみが好きそうなにおいだった気づいた瞬間ほっぺが熱くなるきみ色モーニングひとりの部屋なのにどこかにきみの気配がする選んだものぜんぶきみにつながってくこの気持ちに名前まだつけなくていい少しずつきみ色になっていくベランダに干した服が揺れるスマホを開いて閉じてまた開くきみの名前探しそうになってやめたいつかこの部屋にきみの靴がならぶ日来るかなまだ何もはじまってないのにきみ色モーニング会いたいってわけじゃないのにいつの間にかきみのほうへ手がのびてたぜんぶきみの色に染まってく名前をつけないこのままでもう少しここにいたい次に会えるのはいつだろうずっと考えてる自分がいるこわいのは嫌われることよりこの気持ちが変わること鏡にうつったわたしはやわらかく笑ってたきみ色モーニング日曜の朝が好きになったこの光の中できみを思う時間がいとしい何も急がなくていい今日もただきみ色のままこの部屋で笑っていよう

nichiyou no asa hikari ga yawarakai yasumi no hi yukkuri me ga sameta araamu nante kaketenai noni sentakuki mawashite koohii ireru yuge no mukou ni kimi no kao ukande yotei nante nani mo nai noni kagami no mae de kami wo naoshiteru kinou eranda shanpuu kimi ga sukisou na nioi datta kizuita shunkan hoppe ga atsuku naru kimiiro mooningu hitori no heya nanoni dokoka ni kimi no kehai ga suru eranda mono zenbu kimi ni tsunagatteku kono kimochi ni namae mada tsukenakute ii sukoshizutsu kimiiro ni natte iku beranda ni hoshita fuku ga yureru sumaho wo hiraite tojite mata hiraku kimi no namae sagasisou ni natte yameta itsuka kono heya ni kimi no kutsu ga narabu hi kuru kana mada nani mo hajimattenai noni kimiiro mooningu aitai tte wake ja nai noni itsu no ma ni ka kimi no hou e te ga nobiteta zenbu kimi no iro ni somatteku namae wo tsukenai kono mama de mou sukoshi koko ni itai tsugi ni aeru no wa itsu darou zutto kangaeteru jibun ga iru kowai no wa kirawareru koto yori kono kimochi ga kawaru koto kagami ni utsutta watashi wa yawarakaku waratteta kimiiro mooningu nichiyou no asa ga suki ni natta kono hikari no naka de kimi wo omou jikan ga itoshii nani mo isoganakute ii kyou mo tada kimiiro no mama kono heya de waratte iyou

คำแปล

เช้าวันอาทิตย์ แสงแดดช่างนุ่มนวล วันหยุด ฉันตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ ทั้งที่ไม่ได้ตั้งนาฬิกาปลุกไว้เลย ฉันเดินไปซักผ้าและชงกาแฟ ท่ามกลางไออุ่น ฉันกลับเห็นใบหน้าของเธอผุดขึ้นมา ทั้งที่ไม่มีนัดไปไหนแท้ๆ แต่ฉันก็ยังมาจัดทรงผมอยู่หน้ากระจก แชมพูที่ฉันเลือกซื้อมาเมื่อวาน เป็นกลิ่นที่เธอคงจะชอบ วินาทีที่ฉันรู้ตัว สองแก้มของฉันก็ร้อนผ่าวขึ้นมา เช้าที่เป็นสีของเธอ ทั้งที่อยู่ในห้องคนเดียว แต่กลับรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของเธอจากที่ไหนสักแห่ง ทุกอย่างที่ฉันเลือกล้วนเชื่อมโยงไปถึงเธอ ความรู้สึกนี้ ยังไม่ต้องตั้งชื่อให้มันหรอกนะ มันค่อยๆ ถูกแต่งแต้มให้กลายเป็นสีของเธอทีละนิด เสื้อผ้าที่ตากไว้ตรงระเบียงแกว่งไกวไปมา ฉันเปิดหน้าจอมือถือขึ้นมา ปิดลง แล้วก็เปิดใหม่อีกครั้ง เกือบจะค้นหาชื่อของเธอแล้วเชียว แต่ฉันก็หยุดไว้ จะมีวันนั้นมาถึงไหมนะ วันที่รองเท้าของเธอจะมาวางเรียงอยู่ในห้องนี้ ทั้งที่ยังไม่มีอะไรเริ่มต้นขึ้นเลยแท้ๆ เช้าที่เป็นสีของเธอ ไม่ใช่ว่าฉันอยากจะเจอเธอสักหน่อย แต่ก่อนที่จะรู้ตัว มือของฉันก็เอื้อมไปหาเธอเสียแล้ว ทุกสิ่งทุกอย่างกำลังถูกย้อมให้เป็นสีของเธอ ปล่อยให้มันไร้ชื่อเรียกอยู่แบบนี้แหละ ฉันอยากจะอยู่ตรงนี้ต่อไปอีกสักพัก เมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีกนะ มีตัวฉันที่เอาแต่เฝ้าคิดถึงเรื่องนี้อยู่เสมอ สิ่งที่น่ากลัว ยิ่งกว่าการถูกเกลียด ก็คือการที่ความรู้สึกนี้มันเปลี่ยนไป ตัวฉันที่สะท้อนอยู่ในกระจก กำลังยิ้มออกมาอย่างอ่อนโยน เช้าที่เป็นสีของเธอ ฉันชักจะชอบเช้าวันอาทิตย์เข้าแล้วสิ ภายใต้แสงสว่างนี้ ช่วงเวลาที่ได้คิดถึงเธอมันช่างมีค่าเหลือเกิน ไม่เห็นต้องรีบร้อนอะไรเลย วันนี้ก็แค่ปล่อยให้เป็นสีของเธอต่อไป ฉันจะยิ้มอยู่ในห้องนี้ต่อไป