Rezerwuję kolejny termin,
bo znów się spotkamy.

Wyjścia na strzyżenie
stały się czymś, na co czekam.
Na początku wybrałam go przypadkiem,
dobrze nam się rozmawiało,
nasze gusty się zgadzały,
i nim się zorientowałam, zaczęłam o niego prosić.

Traktuje mnie profesjonalnie,
wiem o tym.
Nie jestem dla niego jedyną wyjątkową.
Ale jednak...

RefrenMoment, gdy nasze spojrzenia spotykają się w lustrze,
opuszki palców dotykające mnie przy myjce.
Zastanawiam się, jaką fryzurę wybrać,
słowa „do twarzy ci” z jego ust
chcę usłyszeć,
więc wyobrażam to sobie raz za razem.
To może być miłość, która się nie spełni,
ale sama radość ze strzyżenia sprawia, że to
moje comiesięczne, zaledwie dwugodzinne szczęście.

Szukam jego wolnego dnia
i dostosowuję swoje plany.
Nie mogę się doczekać, aż odrosną mi włosy,
czuję tak po raz pierwszy.
„Co u pani słychać?” – od tego zaczynają się
nasze błahe rozmowy.
Tylko to wystarczy, bym dała radę przez cały tydzień.

Jego grafik...
łapię się na tym, że go sprawdzam.
Nawet jeśli nigdy nie stanę się
kimś więcej niż tylko klientką.

Moment, gdy nasze spojrzenia spotykają się w lustrze,
opuszki palców dotykające mnie przy myjce.
Kiedy zobaczymy się znowu?
W drodze powrotnej zawsze
czuję się, jakbym unosiła się w chmurach.
Nie tylko moje włosy, ale i serce jest lżejsze.
Miłość do profesjonalisty jest trudna,
ale tego dreszczyku emocji
nie chcę z rąk wypuścić.
Moje comiesięczne, zaledwie dwugodzinne szczęście.

Ile jeszcze razy
będę mogła usiąść w tym fotelu?
Że kiedyś go przeniosą,
albo że rzuci tę pracę...
nie chcę o tym myśleć.
Teraz po prostu, aż do kolejnej wizyty,
żyję z dnia na dzień.

Moment, gdy nasze spojrzenia spotykają się w lustrze,
opuszki palców dotykające mnie przy myjce.
Znowu spotkamy się w przyszłym miesiącu,
to mi w zupełności wystarczy.
Moje comiesięczne, zaledwie dwugodzinne szczęście,
moja mała, sekretna radość.